Meestal verloopt rouw op een "normale manier" en vinden mensen spontaan zelf terug een evenwicht, soms mits basis zorg. Echter, soms kan rouw zich ontwikkelen tot een verstoorde rouw (dit is nog iets anders dan andere problematieken zoals depressie of een posttraumatische stress stoornis).
Vroegere termen die gebruikt werden zijn onder andere ‘gecompliceerde rouw’, ‘chronische rouw’, ‘uitgestelde rouw’. Verder onderzoek rond verstoorde rouw is evenwel nodig. Sommigen stellen in vraag of er zoiets bestaat als ‘rouwstoornis’. Ze stellen dat verdriet een normale reactie is en dat het stellen van een diagnose van een psychische aandoening deze natuurlijke emoties medicaliseert. Anderen beweren echter dat sommige mensen bijzonder kwetsbaar zijn voor een langdurig en slopend rouwproces dat hun functioneren en kwaliteit van leven beïnvloedt. Ze benadrukken dat de diagnose niet te snel moet worden gesteld en dat deze alleen maar moet worden gebruikt als het verdriet en de gevolgen ervan langdurig en ernstig zijn. Ze vinden het goed om verstoorde rouw heel precies te gaan definiëren om mensen die professionele hulp nodig hebben in hun rouwproces op te sporen en op specifieke wijze te kunnen behandelen.