Meetinstrumenten kunnen ons een indicatie geven over de gevoelde pijn.
Ze leren ons echter weinig over pijngedrag, met andere woorden over de manier hoe we met pijn omgaan en hoe we onze pijn uiten naar de mensen rondom ons.
Pijngedrag is iets wat we aangeleerd krijgen, wat van ons verwacht wordt.
Voor sommige mensen is pijn een boetedoening voor fouten. Ze proberen de pijn zo stil mogelijk te dragen.
Wees alert voor onderrapportage.
Verschillen in pijnuiting kunnen het gevolg zijn van een verschillende betekenisgeving aan pijn (o.a. in bepaalde religies) of van een vorm van beleefdheid, schaamte, gebrek aan woordenschat of net het gebruik van andere woordenschat.
In individualistische culturen (zoals veel westerse samenlevingen) kan er meer nadruk liggen op het persoonlijk uiten van pijn en het zoeken naar individuele behandeling.
In collectivistische culturen (zoals veel Aziatische en Latijns-Amerikaanse culturen) kan men pijn meer intern ervaren en minder snel uiten om de harmonie binnen de groep niet te verstoren.
- Pas een uitgebreide anamnese toe, evt. met behulp van gepaste meetschalen.
Denk eraan dat onze meetinstrumenten vaak vertrekken vanuit een Westers perspectief op gezondheidszorg.
Ze zijn vaak niet gevalideerd of minder geschikt voor mensen met een migratieachtergrond. - Een goede communicatie is primordiaal.
- Ga in dialoog, luister naar de patiënt en bevraag de pijn contextueel.