DNR staat voor 'Do Not Reanimate' of 'Do Not Resuscitate' en wordt ook aangeduid met de letters CBT ('Code Beperking Therapie').
Een behandelend arts kan via een DNR-protocol afbakenen welke interventies medisch nuttig zijn en beslissen om een beperking van medische zorg toe te passen. Dit gebeurt in overleg met het behandelteam.
De behandelende arts registreert deze beslissing in het elektronisch patiëntendossier met een DNR-code of CBT-code.
In het kader van het recht op informatie worden hiervan op de hoogte gebracht:
- de wilsbekwame patiënt en zijn eventuele vertrouwenspersoon.
- de vertegenwoordiger(s) in geval van wilsonbekwaamheid.
- Instemming van de patiënt of vertegenwoordiger is niet vereist.
Een voorbeeld van een progressieve beperking.
Code 0: Geen therapiebeperkingen.
Code 1: Niet reanimeren (geen hartmassage, geen defibrillatie, geen MUG-oproepen).
Code 2: Beperking van therapie (niet meer instellen of uitbreiden van bepaalde levensverlengende behandelingen).
Code 3: Uitsluitend comfortbeleid (afbouwen of stoppen van bepaalde levensverlengend behandelingen).
- Met de DNR/CBT-code is het voor alle zorgverleners duidelijk wat nog wenselijk is.
- De code zorgt ervoor dat iedereen op de hoogte is van de behandelafspraken zodat deze 24 uur op 24 gevolgd kunnen worden.
- In principe stopt het DNR/CBT-order – in tegenstelling tot de negatieve wilsverklaring – bij verandering van zorgsetting (ziekenhuisopname of ontslag) of bij overdracht aan een andere arts.
Wat zijn de verschillen tussen een DNR-protocol en de negatieve wilsverklaring?